Pluisjes in de wind

Langzaam lopen we
de heuvel op
wat een stilte
alleen het geruis
van bomen hoor je
en schuifelende voeten
over een verhard pad.
Ik heb één witte roos
in mijn hand voor jou.
We staan in een kring
als laatste rondedans.

Er worden tongen bewogen
met leugens
wat tussen ons was
is omgebracht.
Alle herinneringen
gevangen in mijn leven
in kamers van
niet willen weten.

De sterkste emoties
de rug toegedraaid
mee laten vliegen
als pluisjes in de wind.

Rim Sartori