Sardines mogen mijn tenen wel bijten…

Ik was vijf jaar oud, toen ik met mijn vader,
schoenen op de markt ging kopen.
Onderweg naar Almere Haven,
lagen er tientallen dode vissen:
Klein en groot. Sardines tot haaien.
Mijn vader, creatief en sluw,
bedacht met de huid van de haaien
schoenen voor mij te maken,
met de staart van de sardines, schoenveters.

Hij maakte toen 30 paar schoenen.
‘Deze kans krijg je niet meer in Almere’
zei hij toen tegen mijn verbaasde moeder.
Alleen had hij niet verwacht,
dat de Broeders van de dode haaien,
in mijn dromenscherm zouden verschijnen,
mijn sardineschoenveters
met hun scherpe tanden zouden losmaken,
en de sardines mijn tenen zouden bijten.

‘Wij willen onze huid terug’ dreigden mij
de haaien me uitgepuilde ogen.

Ik schreeuwde, tierde en brulde
totdat mijn vader noodgedwongen,
een schoenenverzekering bij de NOORDZEE aansloot.

Nu, als ik slaap, verberg ik mijn schoenen in de schatkist.
Dan kunnen de haaien mijn
haaileerschoenen niet terugeisen of stelen.

Dit peperdure verzekering geldt alleen tegen de grote vissen.
De sardines mogen wel jouw tenen bijten- zei mijn arme vader!

Ik ben nu 33 jaar oud.
Ik heb nu dikkere huid, sterkere tenen…
Sardines mogen mijn schoenveters wel losmaken.
Sardines mogen mijn tenen wel bijten…


Rezart Palluqi