Het spreken

Misschien bouwde opa bakker boten voor
een fles, waste maria goud, wisten
zij een kronkelweg?
In gedachtedonker zie ik soms
een hoofd, een pet, de mond beweegt.
Of hij me groet? Ik wil woorden
plukken van die oude tong.
Maar ik kan hem niet verstaan.
Hij spreekt tot mij in spiralen.

Hun botten lijmen oude boeken in mijn kast.
Hun ogen waken, hun ogen in mijn ogen,
kijken vanuit mij, pupil,
hun kansen wikkend, eeuwenlang.
Cel voor leefden ze mijn lichaam voor, cel
na cel leven ze door. Zij trokken mij
het vleeshemd aan. Ik borduur
wat bloemen op de rand, verleng, verknip.

Ik kan geen adem leggen in die oude mond.
Ik voel alleen jouw adem die ook mijn adem is.
Ik luister naar de woorden uit jouw mond
die ook mijn woorden zijn.
Als jij lacht, geef ik het door.


Frouke Hansum

gepubliceerd in:
Hart & Ziel
Vu-Podium PoŽzieprijs 2006